Minningarorð um Ivan Klein Olsen

 Minningarorð um

Ivan Klein Olsen
* 7. august 1957 ??? 13. novembur 2016

???Slættasti sjógvur og brattastu bylgjur???, soleiðis byrjar ein av okkara vøkru sálmum, sum Mikkjal á Ryggi umsetti eftir C. J. Boye. Ein sálmur, sum vit vanliga knýta at lívinum í sjónum, sum mangan er baldrut, men eisini hevur manga góða løtu við sær. Júst við hesum sálminum byrjaði eisini jarðarferðin í Vestmanna kirkju hjá vinmanninum og fyrrverandi starvsfelaginum Ivan Klein Olsen, henda kalda heystardag í november.

Men júst soleiðis ynskti Ivan sjálvur at lýsa lív sítt. Marjun í Kálvalíð, prestur, dugdi sera væl at geva eina lýsing av týdninginum í orðunum í sálminum og gera tey til eina livandi mynd um tað lívið, sum Ivan sjálvur føldi, at hann hevði livað.

Orðini í sálminum lýsa á mangan hátt lívið hjá okkum flestu, har vit hava viðgongd og mótgongd av ymiskum slag, nøkur meiri og nøkur minni. Hjá Ivani hevði tað alstóran týdning, at orðini vóru gróðursett í trúnni á skaparan, sum vit síggja í ørindinum:

Hav tó ei ótta, tú piprandi hjarta!

Hví manst tú stúra og falla í fátt?

Enn er tó ein, sum kann óveðrið harta,

stormur og havódn má lýða hans mátt.

Hvar tú enn fer,

hjá tær hann er,

trygdgóði Jesus, sum bjarging tær ber.

Við hesum sálminum vildi Ivan ikki bert lýsa sítt lív, men eisini geva ugga til tey, sum sita eftir við sorg og sakni ??? familian, vinir og starvsfelagir.

Eg kom at kenna Ivan frá tíðini, tá lívið hansara var á slættasta sjógvi. Hetta var í árinum 1978. Sjálvur var eg farin á politiskúla á Amager í mai og í november mánaða kom Ivan eisini á politiskúlan saman við systkinabarninum Jón. Tað vildi so við, at Ivan og eg báðir komu at gera útbúgvingartænastu á politistøðini í Rødovre. Tað viðførdi eisini eitt gott vinarsamband okkara millum. Tó vit ikki vóru í sama vaktbólki, so kundi tað koma fyri, at vit gjørdi tænastu saman. Minnist serliga eina kvøldvakt, har vaktleiðarin setti okkum báðar saman á eitt vaktlið og gjørdu vit tá báðir patruljutænastu saman. Tað var ikki vanligt at møta einum patruljubili á donsku vegunum við tveimum føroyskum politistum, men tað riggaði avbera væl.

Ivan var einastandi góður vinur og samstarvfelagi, tað var so ómetaliga ómakaleyst at dáma Ivan. Lættur í sinni og so einfaldur og trúgvur vinur, sum dugdi sera væl sítt handverk og eisini dugdi at geva av síni vitan til øll.

Ivan var ungur í tænastuni, tá hann í 1987 bleiv sýslumaður í størsta økinum í landinum ??? Streymoyar sýslu við tænastustaði í heimbygdini Vestmanna. Tað var í tíðini, tá sýslumansembætið hevði størri týdning og við fleiri avbjóðingum og týðandi uppgávum enn vit kenna í dag við niðurraðfesta starvsinnihaldinum.

Ivan røkti sýslumansstarvið væl og virðiliga, og tað var eisini ein fragd at kunna arbeiða saman við honum tað tíðina, eg sjálvur var sýslumaður í Eysturoy. Hansara vitan, hjálpsemi og nærlagni kom mongum av okkara til góðar.

Men lagnan vil tað oftani øðrvísi enn vit sjálvi høvdu vilja tað og ímynda okkum. Týdningin av teim brattastu bylgjum fekk brádliga ein meining. Ein tung ferð byrjaði í lívinum var veruleiki. Men so við og við varð vunnið á mótgongdini og sera gleðiligt var tað fyri hann og familiuna, at Ivan seinni fekk starv á Umhvørvisstovuni, eitt starv, sum honum dámdi væl og var glaður fyri.

Persónliga lívið og arbeiðslívið hava eisini felags innihald í orðunum frá sálminum Slættasti sjógvur og brattastu bylgjur, sum Ivan eisini upplivdi tað. Lívið er so lætt og einfalt, tá alt gongur við, men so sera svárt og møtimikið, tá alt tykist ganga ímóti. Vit kenna øll hesa kensluna, so ella so, og Ivan var einki undantak og hann dugdi eisini at seta orð á kensluna, sum vit upplivdu tað í kirkjuni og við hansara seinastu ferð gjøgnum heimbygdina til seinasta hvíldarstað á hesi fold.

Familian fylti nógv í lívinum hjá Ivani og vit vita hvussu stóra gleði og stuðul hann hevði í konuni Kitty og børnunum Ragnari, Johnny og Mariann. Tað var altíð við stoltleika og virðing, at hann umtalaði síni børn og glaður fyri, at tað gekst teimum væl. Og ikki minni stoltur av at vera abbi. ??ll høvdu tey eitt serlig pláss i hansara rúmliga hjarta.

Blíðskapurin í heiminum við Hornavegin var altíð framúr og manga góða løtuna hava vit sitið í hugnaliga heiminum hjá Ivani, Kitty og børnunum.

Vit syrgja við tykkum Kitty, Ragnar, Johnny og Mariann og saknurin er stórur, men kunnu gleðast um tey mongu og góðu minnir vit hava um ein góðan og trúfastan vin, sum nú er farin um sýnina.

Friður verður við minninum um Ivan við orðunum frá Fanny Crosby, sum Johs. Andr. Næs týddi:

???Frelstur í Jesu ørmum,
tryggur við Jesu lið,
undir hans náðiveingjum,

finnur hvørt hjarta frið!???

Kári